Katten ter adoptie

Er was eens, in Oradea, Roemenië, een familie die woonde in een buurt vol huizen. Het waren goede mensen, ze voerden katten die in hun tuin kwamen, joegen ze niet weg, boden hen onderdak en zorgden voor hen. Maar omdat de mentaliteit hier pas recent begint te veranderen – en dat kost tijd – hadden ze de katten die ze voerden niet laten steriliseren of castreren. Eén van hen kreeg vier kittens, niet lang nadat ze was verschenen, en ze hield zielsveel van hen, zoals een kattenmoeder dat doet. De familie accepteerde ze allemaal, ondanks hun eigen moeilijkheden.

De kittens waren nog geen twee maanden oud toen ze ernstig ziek werden. Met zwerfkatten die kwamen en gingen en zonder vaccinaties, moeten ze een virus hebben opgelopen dat hun ogen ernstig aantastte. De familie probeerde de oogjes van de kittens schoon te maken, maar het werd alleen maar erger. Omdat ze geen geld hadden voor een dierenarts – en zeker niet voor vier kleintjes – belden ze een van onze vrijwilligers om hulp. Toen zij de kittens zag, was er niets anders te doen dan ze met spoed naar de dierenarts te brengen en daarna in opvang te nemen, zo erg was het.

In de weken die volgden, kregen ze alle mogelijke zorg en behandeling, maar de schade was zo ernstig dat het onzeker was of zelfs maar één oog gered kon worden. De dierenarts kon daar geen enkele garantie op geven. Desondanks speelden ze, sprongen rond en aten goed, en groeiden ze, alsof het voor hen "normaal" was om slecht te zien of slechts schaduwen te onderscheiden. Katten zijn zo – ze passen zich aan, aan wat ze krijgen en klagen nooit. De tijd verstreek. Het virus zelf was allang verdwenen, maar sommige dingen waren niet meer te redden. Gelukkig waren ze niet blind, en dat was het allerbelangrijkste – vooral voor hen. Er volgde een operatie waar nodig, om het oog te verwijderen dat een risico vormde…Maanden na de operatie, voor alle zekerheid, vroegen we een second opinion met betrekking tot hun ogen. Er werden metingen gedaan en alles wat mogelijk was om goed te beoordelen werd uitgevoerd, en we kregen hetzelfde antwoord: er is niets meer dat gedaan kan worden. De gevolgen die we zien – zoals witte vlekken – zijn puur esthetisch en hebben geen invloed op hun gezondheid. Een tweede operatie om enkel esthetische redenen is dus niet gerechtvaardigd en brengt meer risico's met zich mee dan voordelen voor de katten.

Winky had één van zijn ogen verloren, en zijn andere oog was beschadigd, waardoor er witte vlekjes in zitten. Dit belemmert hem op geen enkele manier: hij beweegt zich perfect en rent zonder problemen rond. Volgens de dierenarts kan hij er nog een beetje mee zien.

Toen Winky voor het eerst in de opvang aankwam, was hij het meest verlegen van zijn nestgenootjes. Hij was bang voor iedereen, erg aan mensen gehecht en probeerde wanhopig bij de vrijwilligers te blijven. Voor ons allemaal werd hij een kleintje dat bescherming nodig had.

Inmiddels is hij helemaal opgebloeid en is hij bijna het tegenovergestelde geworden van hoe hij vroeger was. Hij vindt het heerlijk om de andere katten te plagen, hij irriteert ze eigenlijk allemaal, zonder ze ooit aan te raken, pijn te doen, te blazen of te grommen. Hij volgt ze gewoon overal en als hij ze in een hoekje kan drijven, gaat hij gewoon voor ze zitten. De andere katten zien dat als een bedreiging, ook al gebeurt er verder niets. Natuurlijk zijn er ook dapperen die van zich afslaan of terug blazen; Winky weet heel goed met wie hij beter niet kan sollen, en die katten vermijdt hij. Als zij hem maar aankijken, maakt hij zich snel uit de voeten. Hij doet stoer, maar vanbinnen is hij eigenlijk een zachte, wat onhandige jongen.

Winky is heel mensgericht: hij loopt achter ons aan, “praat” tegen ons en probeert constant aandacht te krijgen. Hij kan niet genoeg krijgen van knuffelen en je kunt hem zelfs rustig op de arm dragen. Hij is een goed gebouwde kat; groot en lang, met een opvallend grote neus. Zijn hele karakter is charmant, grappig en ontzettend lief; hij verovert mensen heel snel.

Net als zijn broertjes en zusjes bemoeit hij zich met alles. Tijdens het eten duikt hij in ieders bakje, het maakt niet uit of hij hetzelfde krijgt, dat van de anderen lijkt altijd beter.

Na al die tijd is het eindelijk Winky’s beurt om zijn eigen thuis te vinden, waar hij de zorg, aandacht en liefde krijgt die hij verdient. In ruil daarvoor krijgt wie hem adopteert een ongelooflijk dankbare en trouwe metgezel die echt deel zal uitmaken van het gezin.